İki: Aşk...
Üç: Annelik duygusu...
Kelimeleri Adem yanına aldı.
Annelik duygusunu taşımak Havva'ya kaldı.
Ama Aşk çok ağırdı.
İkisinin de Aşkı tek başına taşıması mümkün olmayınca ikisinin zembili de Aşkı bir başına kaldıramayınca bölüştüler yükü. Yarısını Adem sırtlandı, Aşkın yarısı Havva'ya kaldı.
Öyle sert düştüler ki dünyaya...
Bu fenaya Adem'in dizlerinin başı çözüldü ciğerleri yandı.
Nutku tutuldu. Bildiği kelimelerin hepsini önce unuttu!
Sonra bir kısmını hatırladıysa da o bir kısmını kıyamete değin unuttu...
Aşk, daha yollarda sakin durmamıştı bir türlü.
Kabına sığmamıştı. Bir yarısı ortadan kayboldu.
Getirebildikleri ancak öbür yarısıydı...
O gün bugün yeryüzü kelimeleri yetersiz, Aşk bu dünyada kusurlu...
Ya annelik duygusu?
Havva'nın cennet duygusu.
Gönül evinde kadın bedeninde tastamam duruyordu.
Şems-i Tebrizi
